خواب مي‌ديد كه حقيقت انتظار شكوفه دارد.

خواب مي‌ديد كه صداقت گيج آمدنش است

خواب مي‌ديد آسمان مي‌بارد ولي زمين خشك است

او به زمين نگاه كرد، زمين سبز شد

خواب مي‌ديد رازقي از قناري مي‌ترسد

ولي قناري با آواز زنده‌تر است تا رازقي با آب

- بدون هر ترسي

بيدار كه شد ديوار سلامش گفت و نشكافت

سنگريزه‌هاي تنها، سلامش بوسيدند ولي گم نشدند

كوه، سلامش را استوار كرد ولي براي عبور هيچ ناقه‌اي باز نشد

كوه سينه گشود تا پر جبرئيل

بر شانه‌هاي آخرين پروانة قدس هستي بنشيند

ديگر نه خواب بود و نه سلام دنيا

حال ايمان بيداري بود و اسلام دنيا و عقبا

به ياد خديجه كه مثل او نيست

و به حرمت والا پيامدار محمد (ص)